ภาพแห่ง "ความทรงจำ" มิรู้ลืมเลื่อน

รู้ไหมน้ำนมหยดหนึ่งซึมไหลมา

ต้องใช้น้ำตาหยาดเหงื่อสักเท่าไร

บอกแม่เถอะนะ บอกทุกวัน 

ว่ารักท่านมากมาย

กอดแม่เถอะนะ ให้คุ้นเคย

กอดเลยไม่ต้องอาย...

ก่อนไม่มีแม่ให้กอด

(เพลงก่อนไม่มีแม่ให้กอด)

"แม้ว่าภาพจะเริ่มจืดจาง แต่ความทรงจำยังคงเข้มข้นอยู่เสมอ"

(วันแม่แห่งชาติประจำปีการศึกษา 2541)

               ภาพข้างบนที่ท่านได้เห็นนี้ ผู้หญิงที่หันหน้าให้กล้องข้างเด็กชายตัวน้อยๆ หน้าตาเจียมเจี๋ยมนี้ ก็คือ มารดาของผมและตัวผมเองครับ ภาพนี้ถ่ายเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2541 เวลาประมาณ 10 โมงเช้า วันนั้นเป็นวันที่โรงเรียนศรีหฤทัย ขลุง ได้จัดกิจกรรมวันแม่แห่งชาติ และให้นักเรียนได้มีโอกาสแสดงความรู้คุณต่อแม่ ในบรรยายการที่อบอุ่นและน่าจำจด "แม้ว่าภาพจะเริ่มจืดจาง แต่ความทรงจำยังคงเข้มข้นอยู่เสมอ"

  

             วันเวลาผ่านไปแล้วจากวันนั้นถึงวันนี้สิบห้าปี แต่ทุกครั้งเมื่อผมมองภาพนี้ครั้งใด ใจของผมมันคล้ายกับหวั่นๆ ความรู้สึกครั้งที่เคยเกิดขึ้นในอดีตมันหวนกลับมาอีกครั้งและพร้อมกับความรู้สึกใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นในเวลา ณ ปัจจุบัน ความรู้สึกในอดีตครั้งนั้นผมยังจำได้ดีและมิรู้ลืมเลื่อนเลยว่า ครั้งนั้นผมมีความสุขใจ ดีใจ ตื้นตันใจ ประทับใจมากทั้งใด

             ผมจำได้ว่าคุณครูที่โรงเรียนให้นักเรียนไปถามมารดาของตนเองว่าจะมาร่วมงานวันแม่รึเปล่าเพื่อจะได้จัดเตรียมที่ไว้ให้กับผู้ปกครองที่จะมาร่วมงาน ผมก็ถามแม่ของผมตามที่คุณครูได้บอก ท่านตอบผมว่า "แม่คงจะไม่ได้ไป" เพราะว่า "แม่ไม่ค่อยสบาย" ช่วงนั้นเป็นช่วงที่แม่ของผมเริ่มป่วยหนักด้วยโรคมะเร็ง เมื่อผมได้ฟังคำตอบจากแม่ แน่นอนว่าผมอยากจะให้แม่ไปร่วมในงานวันนั้นอย่างมาก ผมก็รู้สึกผิดหวังเล็กๆ แต่ผมก็เข้าใจแม่เป็นอย่างดีว่าท่านไม่สบายดีๆ และไม่ได้โกรธหรือโมโห และไม่เสียใจกับการที่แม่ไม่ได้ไปร่วม เพราะรู้ว่าท่านอยากจะไปจริงแต่ว่าท่านไม่สบาย ผมจึงคิดว่าจะกลับมาไหว้ท่านที่บ้านก็ได้ ไม่ว่าจะไหว้แม่ที่ไหนก็ได้กราบแม่และแสดงความรักแต่แม่ได้เหมือนกัน

            เวลาวันผ่านไป วันที่ 11 สิงหาคม ก็มาถึง ตอนเช้าหลังเคารพธงชาติ คุณครูประจำชั้นแจกดอกมะลิให้คนละดอก เพื่อนของผมต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่ แม่ของเพื่อนผมทุกท่านมาร่วมงานกันหมด เมื่อเพื่อนๆ ถามผมจึงตอบว่า "แม่เราไม่มา" "แม่เราไม่สบาย" เพื่อนๆ ผมจึงชวนให้ไปไหว้แม่ของเขาด้วยกัน ช่วงที่ทุกคนยืนรอแม่ของตนเพื่อนำแม่เข้าไปนั่งในงาน ผมก็ยืนอยู่กับเพื่อนๆ ด้วย ใจหนึ่งก็เหมือนกับว่าจะยืนรอแม่ให้แม่เปลี่ยนใจมา ทั้งที่รู้ว่าจะไม่มาแต่ก็ยืนรอด้วยความหวัง (ลูกทุกคนก็อยากจะให้แม่ของตนมา) ความรู้สึกของผมในตอนนี้มันเหมือนมีอะไรจุกอยู่ที่อก ที่คอ คอแห้งหายใจลำบาก สายตาก็ยังคงกวาดมองไปเรื่อยๆ หาแม่ แม่อยู่ไหน ทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่า "แม่ไม่มา"

          เวลาผ่านไป อีกไม่กี่นาทีพิธีไหว้แม่ก็จะเริ่ม ท่ามกลางบรรดาแม่มากมายที่กำลังเดินเข้ามาร่วมงาน สายตาของผมเหลือบไปเห็นและหยุดอยู่ที่หญิงผู้หนึ่ง ใส่เสื้อสี่ขาวลายลูกไม้แขนกุด กับกระโป่งผ้าไหมสี่เขียวยาวถึงข้อเท้า ใจผมของเต้นแรง พร้อมความงงงวยบวกกับความดีใจอย่างมาก เพราะหญิงผู้นั้นคือแม่ของผมเอง ความปรารถนาของผมที่อยากจะให้แม่มาร่วมงานกลับเป็นความจริง การรอคอยของผมนั้นไม่สูญเปล่า แม่ได้เปลี่ยนใจมาร่วมงาน แม่ได้มาเพื่อผมจริงๆ เพื่อลูกที่แม่รัก

         พิธีการดำเนินไปตามลำดับ จนมาถึงเวลาที่บรรดาลูกจะกราบแม่ของตนพร้อมกับติดดอกมะลิที่หน้าอกของแม่  ไม่นานหลังจากนั้น พิธีกรก็เชิญให้ลูกได้นำดอกมะลิกราบแม่ของตน บทเพลง "แม่" ของเสก โลโซ ก็ดังขึ้น ผมซึ่งนั่งอยู่ข้างแม่ ก็คุกเข่าลงกับพื้น จากนั้นก็บรรจงก้มลงกราบที่ตักของแม่ของสวดกอดแม่ด้วยความรู้สึกตื้นตันใจอย่างมาก มันมีความสุข พร้อมกับติดดอกมะลิให้กับแม่ แน่นอนน้ำตาของผมก็เริ่มไหล ไม่ใช่แค่ผมคนเดียวแต่คนข้างด้วย ในช่วงเวลานั้น เสียงเพลงที่เปิดอยู่กับดังไม่เท่าเสียงร้องไห้ที่ลูกๆ ต่างช่วยกันส่งเสียงคนละนิดละหน่อย ในเวลานั้นผมกอดแม่ไว้แน่แน่นและแม่ก็กอดผมไว้แน่นเช่นเดียวกัน หลังจากที่พิธีการสิ้นสุดลงเราสองคนแม่ลูก ก็ไปกินไอซ์ครีมที่ร้านใกล้ๆ โรงเรียนด้วยกันและก็กลับบ้านด้วยความสุข

        และนี่คือครั้งสุดท้ายที่ผมได้มีโอกาสกราบลงที่ตักของแม่ในวันแม่แห่งชาติ เพราะว่าแม่ได้จากผมไปในเดือนมิถุนายนของปีต่อมา ขอบคุณแม่ที่อย่างน้อยก็ให้ผมได้มีโอกาสกราบแม่ ก่อนที่แม่จะจากผมไปไกลแสนไกล แล้วเราจะพบกันในสวรรค์

        ความรู้สึกของผมวันนั้นในอดีตคือความสุขใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ แต่ในเวลานี้กลับกลายเป็นการถวิลหา เป็นความคิดถึง  เป็นความเศร้าใจราวกับว่ามันขาดบางสิ่งที่สำคัญของชีวิตไป เมื่อวันแม่มาถึงความรู้สึกไม่ดีที่เกิดขึ้นก็คือ "ความอิจฉา"  เมื่อเห็นเพื่อนได้มีโอกาสกราบแม่ กอดแม่ จูบที่แก้มของแม่ ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ทำซะก่อนจะไม่มีวันนั้น เพราะวันนั้นอาจจะอยู่ใกล้แล้วก็ได้

สำหรับทุกท่านล่ะครับ ท่านได้ใช้เวลาอย่างคุ้มค่าแล้วหรือยัง 

ที่จะมอบให้กับผู้เป็นแม่