ประสบการณ์เกี่ยวกับเวลาของผม

วันเวลาแห่งการแบ่งปัน

               

              ประสบการณ์เกี่ยวกับเวลาของผม หลายท่านบอกว่าหนึ่งสัปดาห์มี 7 วัน แต่สำหรับผมนั้นหนึ่งสัปดาห์มีแค่ 6 วันเท่านั้นครับ ผมขอให้ชื่อว่าวันที่หายไปว่า วันเวลาแห่งการแบ่งปัน ในช่วง 4-5 ที่ผ่านมา ผมอยู่ที่บ้านซาเลเซียนสามพราน ทุกวันอาทิตย์จะต้องมีการจัดกิจกรรมศูนย์เยาวชนให้กับบรรดาเด็กๆ ที่มาเล่นกิจกรรม น้องๆ เหล่านี้มาจากทุกสารทิศในบริเวฟณรอบบ้านเรา อาทิตย์หนึ่งจำนวนของเด็กอย่างน้อยก็อยู่ที่ 60-70 คน แต่อาทิตย์ไหนเยอะหน่อยก็ขยับไปอยู่ที่ 90-100 คน อย่างเช่นในอาทิตย์ที่ผ่านมาเด็มาร่วมเยอะมากประมาณร้อยกว่าคน มีตั้งแต่อนุบาลยังมัธยมปลาย และที่สำคัญคือเด็กๆ ที่มาร่วมกิจกรรมเกือบร้อยเปอร์เซนต์มาด้วยใจอิสระ และอยากมาร่วมกิจกรรมและเล่นกับเพื่อนที่อยู่ในศูนย์เยาวชน 
              

              ศูนย์เยาวชนดอนบอสโก สามพราน เริ่มเปิดต้อนรับน้องๆ ตั้งแต่เวลา 8.30 เป็นต้นไป แต่ก็มีหลายคนที่มาก่อน มานั่งรอเป็นชั่วโมง บางคนมานั่งรอตั้งแต่ 7 โมงบ้าง 8 โมงบ้าง และก็มีบางคนที่มาสายบ้าง เรียกได้ว่ามีทุกรูปแบบ และดังนี้เอง ตั้งแต่ 8.30 น. เป็นต้นไปเวลาที่มี มันไม่ใช่เวลาของผมอีกต่อไปแล้ว แต่มันกลายเป็นของเด็กๆ ที่มาร่วมกิจกรรมในศูนย์เยาวชนของเรา เวลานี้กลายเป็นของพวกเขาด้วยความเต็มใจจากที่ผมได้เลือกที่จะมอบให้กับพวกเขา ดังนั้นผมจึงไม่มีเวลาส่วนตัวอีกต่อไปตั้งแต่เวลาช่วงที่เริ่มกิจกรรมจนถึงปิดศูนย์เยาวชน นี้คือเวลาที่ผมได้มอบให้กับพวกเขาแล้ว เวลาเดินหน้าต่อไปมันทำตามหน้าที่ของมันอย่างดีและซื่อสัตย์ จาก 8.30 เดินไปถึง 10 โมงเช้า เป็นเวลาที่เด็กๆ ที่มาเข้าแถวตามรุ่นของตนเอง ซึ่งประกอบไปด้วยรุ่นจิ๋ว (อนุบาล – ป.1) รุ่นชายเล็ก  รุ่นหญิงเล็ก (ป.2- 4) รุ่นชายกลาง รุ่นหญิงกลาง (ป.5-6) และรุ่นชายใหญ่ รุ่นหญิงใหญ่ (ตั้งแต่มัธยมขึ้นไป) 

               เมื่อเด็กพร้อมกันแล้ว ก็จะเข้าแถวเคารพธงศูนย์เยาวชน ร่วมกันร้องเพลงอยู่ใต้ร่มธง ซึ่เป็นเพลงประจำศูนย์เยาวชนในการเคาธงศูนย์ในตอนเช้า เมื่อธงเคลื่อนสู่ยอดเสาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทุกคนที่สวดอ้อนขอให้แม่พระได้คุ้มครองพวกเขาที่มาเล่นกันในวันนี้ให้ปลอดภัยที่ร่างกายและวิญญาณ จากนั้นจะรับฟังข้อคิดจากผู้อำนวยการศูนย์เยาวชนดอนบอสโก สามพราน (ในปีนี้คือคุณพ่อสุพน์ ริ้วงาม) และเมื่อฟังข้อคิดเด็กจะแยกไปตามรุ่นของตนเองเพื่อเช็คชื่อและทำกิจกรรมในกลุ่มรุ่นของตนโดยมีพี่เลี้ยงประจำรุ่นนำกิจกรรมให้พวกเขาได้เพลินเพลิดไปกับเพื่อนๆ ในรุ่นของตนเอง บ้างก็รุ่นเตะฟุตบอล สำหรับเด็กจิ๋วมักจะชอบการระเบียบสีและเล่นกิจกรรมของเด็กๆ สำหรับผู้ใหญ่ก็มักจะเล่นวอเล่บอล กระโดดยาง หรือสันทนการที่พี่เลี้ยงได้จัดให้ 

               สำหรับผมในปีนี้ผมไม่ได้ลงไปตามรุ่นเพราะผมได้รับมอบหมายให้เป็นรองผู้อำนวยการ ดังนั้นจึงต้องคอยประสานงานกับรุ่นต่างๆ และเป็นผู้นำกิจกรรมทั้งหมดให้สามารถดำเนินตามที่พวกเราได้จัดไว้อย่างดี และเมื่อยาวเข็มนาฬิกามาหยุดอยู่ที่เลข 12 และเข็มสั้นชี้ไปที่เลข 11 อันเป็นเครื่องหมายว่า เด็กทุกคนจะต้องแยกเข้าตามชมรมที่ตนเองได้เลือกไว้ เพื่อฝึกความสามารถพิเศษตามที่ตนชอบ ซึ่งชมรมที่ทางศูนย์ได้จัดไว้ก็มี ชมรมคีย์บอร์ด ชมรมวอล์เล่บอล ชมรมงานประดิษฐ์ ชมรมฟุตบอล และชมรมคอมโบ้ ซึ่งในชมรมสุดท้ายนี้ผมเป็นผู้รับผิดชอบชมรม ในชมรมนี้มีเด็กที่สนใจเข้าร่วมมากและประกอบด้วยเครื่องดนตรีหลายอย่าง ทั้งกลองชุด กีต้าร์ทั้งกีต้าร์โปร่งและกีต้าร์ไฟ โดยมีทั้งกีต้าร์คอร์ด กีต้าร์รีด กีต้าเบส ในปีที่ผ่านๆ บราเดอร์ของเรามีบางคนที่มีความสามารถในด้านดนตรีในเครื่องดนตรีกีต้าร์และกลอง แต่ในปีนี้ในบรรดาบราเดอร์ของเราไม่ค่อยสันทัดในการเล่นกีต้าร์และกลองชุดน้อย ผมจึงรับอาสาที่จะดูแลชมรมนี้ แต่อันที่จริงตัวผมเองก็ไม่ได้มีความสามารถทางเครื่องดนตรีชนิดนี้เลย แต่เมื่อเด็กเข้าชมรมก็เห็นว่ามีเด็กที่มีความสามารถในดนตรีอยู่แล้ว จึงให้สอนน้องๆ หรือคนที่ยังเล่นไม่เป็นในการเล่นกีต้าร์และตีกลองพื้นฐานไปก่อน แต่เด็กทุกคนก็ตั้งใจอย่างดีในการฝึกฝนและคนที่เล่นเป็นอยู่แล้วก็สอนเพื่อนด้วยความยินดี ซึ่งเป็นภาพที่ดีและน่ารักมาก เป็นบรรยากาศของการแบ่งปันซึ่งกันและกันในพระพรที่พระเจ้าทรงมอบให้ ครับและหลังจากเข้าชมรมจึงถึงเที่ยงแล้ว 
             
              ทุกคนที่มาร่วมกันที่โรงประชุมเข้าแถวตามรุ่นของตนเองอีกครั้ง เพื่อจะรับประทานอาหารเที่ยง เด็กที่นี่ก่อนจะทานอาหารก็จะต้องสวดก่อนทานอาหารด้วยนะครับแม้ว่าเด็ก 99เกือบ 100 % จะไม่ใช่คาทอลิก แต่ทุกก็สวดบทวันทามารีด้วยเสียงดังฟังชัดและขึ้นใจไปแล้วสำหรับคนที่มาร่วมกิจกรรมบ่อยๆ  และเด็กก็ทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยจากฝีมือแม่ครัวของเรา เด็กต้องจ่ายตังค่าข้าวนะครับ ไม่ได้ฟรีทุกครั้งไป โดยเด็กรุ่นเล็กก็จะต้องจ่ายตังค่าข้าว 5 บาท ส่วนเด็กที่โตขึ้นหน่อยก็จ่าย 10 บาท บางคนก็ไม่มีเงินศูนย์ฯ ก็ไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำถึงกับไม่ให้ทานข้าว ก็ให้ทานฟรีนะครับ แต่ก็จะต้องสังเกตดูด้วยว่าโมเมมารึป่าว และในโอกาสพิเศษของทางศูนย์หรือวันสำคัญของชาติและศาสนา ทางศูนย์ก็จะเลี้ยงข้าวฟรี พร้อมไอซ์ครีมอร่อยๆ ให้เย็นคลายร้อน ซึ่งโอกาสพิเศษก็มีบ่อยซะเหลือเกินครับ (และท่านใดอยากทำบุญจะเลี้ยงอาหารกลางวันน้องๆ ก็ได้นะครับ) เมื่อทานอาหารเที่ยงเสร็จแล้ว น้องๆ ก็จะนำจานอาหารที่ตนเองทานไปล้างด้วยตัวเองเด็กก็มักไปเลี้ยงเป็นกลุ่มๆ ล้างไปเล่นไปอย่างสนุกสนานตามสไตล์ของเด็กๆ อ่ะครับ และพวกเขาก็มีเวลาในการพักผ่อนหย่อนใจ เล่นในสิ่งที่ตนเองชอบสนใจ ทั้งคอมพิวเตอร์ เกมส์ อินเตอร์เน็ต ฟุตบอล บาส โต๊ะโกลด์ สนุกเกอร์ แบทมินตัน ปิงปองและอื่นๆ เวลา

             บ่ายสองโมง เด็กจะร่วมกันอีกครั้งที่โรงประชุมเพื่อฟังประชาสัมพันธ์จากตัวผมเองว่าวันนี้จะมีกิจกรรมอะไรต่อไปให้เด็กทำกัน ซึ่งโดยส่วนใหญ่แล้วก็จะจัดกิจกรรมร่วมกันในโรงประชุมเป็นสันทนาการบ้าง เกมส์บ้าง แต่ในบางสัปดาห์ก็จะเป็นการแยกย้ายไปเล่นตามรุ่นของตนเองแล้วแต่สถานการณ์ครับ ในสัปดาห์ที่ฝนตกเด็กจะชมภาพย์ยนตร์และเล่นอะไรที่อยู่ในโรงประชุมครับ และในโอกาสพิเศษ เด็กแต่ละรุ่นก็จะซ้อมการแสดงในรุ่นของตนเองเพื่อขึ้นแสดงบนเวทีอย่างเช่นในโอกาสวันแม่และวันพ่อ โอกาสวันคริสต์มาส โอกาสวันเด็ก และโอกาสพิเศษอื่นๆ อีกด้วยครับ ประมาณ 3 โมงครึ่ง เด็กจะแยกเข้าในรุ่นของตนเองอีกครั้งเพื่อเช็คชื่อเอาคะแนนครับ 

            คะแนนนี้มีความสำคัญอย่างไงกลับเด็กศูนย์ฯ ใช่ความคะแนนหมายถึงการที่พวกเขาซึ่งมาศูนย์และสะสมคะแนนมากๆ เพื่อเอาไว้สำหรับนำไปยื่นให้พี่เลี้ยงในโอกาสคริสต์มาสและวันเด็กในการรับใบสอยดาว หรือบัตรเล่นเกมส์ ยิ่งมีคะแนนมากก็ยิ่งได้ใบสอยดาวและบัตร์เล่นเกมส์มาก และประการที่สำคัญนี้ ผู้ที่มีคะแนนมากจะมีสิทธิ์ในการไปเที่ยวประจำปีของศูนย์เยาวชนครับ ดังนั้นเด็กๆ หลายคนจึงพยายามมาศูนย์เป็นประจำและทำตัวดีๆ เพื่อจะได้คะแนนจากพี่เลี้ยงเยอะๆ ครับ 

           เมื่อเช็คชื่อรับคะแนนเสร็จแล้วก็กลับมาเข้าแถวร่วมกันในโรงประชุมอีกครั้งเพื่อรับฟังโอวาทก่อนปิดศูนย์ฯ จากบรรดาพี่เลี้ยงซึ่งจะผลัดเปลี่ยนกันไปแบ่งปันข้อคิดให้กับน้องๆ จากนั้นกิจกรรมสุดท้ายของวันก็คือการเข้าแถวเคารพธงศูนย์เอาธงลงโดยการร้องบทเพลง ดุจเสียงวาจา และหลังจากนั้นเด็กจะรับอาหารว่างซึ่งเป็นขนมปังที่ทำโดยมาเซ่อร์คาเมลไลท์ รสชาติอร่อยอย่าบอกใครเลยล่ะครับ และแล้วก็เป็นอันว่าศูนย์เยาวชนในวันนี้สุดสมบูรณ์แล้ว เด็กจากสวัสดีกล่าวกันพี่เลี้ยงและเพื่อน ด้วยคำว่า “อาทิตย์หน้าเจอกันใหม่” 

และนี่คือประสบการณ์เกี่ยวกับเวลาของผม เป็นวันเวลาแห่งการแบ่งปัน สิ่งดีๆ ให้แก่กันและกันตามที่พระเจ้าทรงมอบให้ ด้วยความสุข ด้วยเสียงหัวเราะและร้อยยิ้มครับ ดังนั้น หนึ่งสัปดาห์ของผมจึงไม่เท่ากับคนอื่น มันมีแค่ 6 วัน เพราะวันที่เจ็ดเป็นวันที่ผมใช้สำหรับเยาวชน แม้ว่าจะเป็นวันพระ ที่ห้ามทำงาน แต่สำหรับผมเราไม่ได้ทำงานแต่เรากำลังแบ่งปันความรักของพระไปสู่เยาวชน