บทเพลง150 ปี นักบุญมีคาแอล การีกอยส์

บทเพลง150 ปี นักบุญมีคาแอล  การีกอยส์     

by.coffee man,scj

E              B                       A            B           E

นานมาแล้ว  มีเด็กผู้ชายคนหนึ่ง  เกิดในครอบครัวยากจน

A          B  G#mC#mAB

จิตใจมีเมตตา  ขยันและอดทน  มีความรักในพระเจ้า

E            B                      A     B         E

บนเนินเขาที่สวยงามแห่งหนึ่ง  มีบ้านคารากอตเชีย

A           B      G#mC#mA            B               E

ต้อนรับเราทุกคน  ที่ผ่านมาทางนี้  รับใช้ด้วยรักในพระเจ้า

E B C#mG#mA                            B

***150  ปี  ท่านนักบุญมีคาแอลเป็นแบบอย่างให้เรา

E BC#mG#mA                    B

150  ปี  ท่านนักบุญมีคาแอลภาวนาเพื่อเรา

E             B            C#mG#mA                                 B

ข้าพเจ้าพร้อมแล้วพระเจ้าข้า  ยินดีทำตามน้ำพระทัยของพระองค์

EB        C#mG#mA               B

ทั้งชีวิตของท่านนักบุญมีคาแอลได้มอบถวายแด่พระเจ้า

A           B   G#mC#mA       B              E

ท่านนักบุญมีคาแอลภาวนาเพื่อเรา และนำเราไปพบกับพระเจ้า

E             B                           A             B          E

มาวันนี้พวกเราทุกๆคน  พร้อมกับเหล่าเทพเทวา ณ สวรรค์

A           B   G#mC#mAB

ต่างชื่นชมยินดี  ร่วมกันฉลอง  และร้องสรรเสริญองค์พระเจ้า

E         B                         A           B               E

ณ บัดนี้เราได้มีแบบอย่าง  ท่านนักบุญมีคาแอลมอบให้เรา

A      B   G#mC#mG#mC#mA            B               E

ท่านไม่ชักช้า  ไม่มีข้อแม้  ไม่กลับคำ  ทำด้วยความรักในพระเจ้า

จากบทเพลงบทนี้เป็นการถ่ายทอดเรื่องราวของบุคคลหนึ่งในอดีตที่มีบทบาทและความสำคัญมากทีเดียวสำครับคณะเบธาราม วันนั้นแบบอย่างชีวิตของท่านได้เป็นประจักรพยานในเรื่องความเชื่อ ความรัก และความนบนอบด้วยในดังพระทัยของพระเยซูเจ้า จนถึงวันนี้ 150 แห่งมรณกรรมของท่านทำให้เราได้กลับมารื้อฟื้นอีกครั้งหนึ่งเพื่อให้เกียรติ เฉลิมฉลองและย้ำเตือนพวกเราเบธารามอีกครั้งหนึ่งที่จะสานต่อจิตตารมณ์ที่ไม่ธรรมดา และไม่ง่ายนักนี้ อีกทั้งท้าทายความเป็นเบธารามในปัจจุบันนี้ด้วยใจที่พร้อม ไม่ชักช้า ไม่มีข้อแม้ และไม่กลับคำ สู่จุดมุ่งหมายในอนาคตต่อไป.........

สำหรับผมแม้จะไม่ใช่คณะนักบวชเบธารามดังเช่นเพื่อนๆในกลุ่ม แต่จากรูปแบบการดำเนินชีวิตนักบวชที่ติดตามพระเยซูเจ้าด้วยพันธกิจพิเศษและเฉพาะนี้ก็เป็นแรงบันดาลใจให้กับผมในการดำเนินชีวิตนักบวชที่ดี เช่นเดียวกับท่านนักบุญเช่นเดียวกัน แบบอย่างของบรรดานักบุญนี้เป็นมากกว่าคำสอนที่ล่องลอยในอากาศ แต่คำชีวิตจริงที่ทำให้เห็นได้ด้วยตา

ประวัติศาสตร์ของผม

ประวัติศาสตร์ของผม

แน่นอนว่าทุกคนที่เกิดมาบนโลกใบนี้ล้วนมีประวัติศาสตร์ของตนเอง ซึ่งช่วงเวลาที่มีอยู่นี้เป็นช่วงเวลาที่มีคุณค่าและน่าจดจำ ประวัติศาสตร์กับอดีตมันต่างกันหรือไม่ ??? แต่ละคนคงจะตอบคำถามนี้กันเอง และคำตอบของจะบอกว่าเราจะมองอดีตและประวัติศาสตร์อย่างไร มีคนกล่าวว่าอดีตคือ “สิ่งที่ผ่านไปแล้วของปัจจุบันแต่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องลึกลงไปเรื่อยๆในความทรงจำ” เช่นกันสำหรับ “ประวัติศาสตร์นั้น เป็นการค้นพบ รวบรวม จัดระเบียบและนำเสนอข้อมูลเกี่ยวกับเหตุการณ์ในอดีต”

ประวัติศาสตร์และอดีตสำหรับผม ต่างกันตรงที่ “ประวัติศาสตร์ของผมนั้นมันมีแต่ความสุข ทุกครั้งที่ผมคิดถึง แต่อดีตผมที่จะพบทั้งความสุขและความทุกข์ ความเศร้าและความเจ็บปวด” ให้เห็นร่องรอยอยู่ในนั้น แม้ว่ามันจะไม่ได้บันทึกลงในกระดาษแต่ถึงพิมพ์ลงในใจเรียนร้อยอาจจะสวยงามและอาจไม่งดงามก็มี

คุณเคยเขียนไดอารี่มั๊ย !!! ตอนผมเป็นเด็กผมชอบเขียนมากทุกคืนก่อนจะเข้านอนจะนั่งเขียนไดอารี่ จะบันทึกว่าผมได้ทำอะไรในวันนี้ และวันนี้ผมมีความสุขกับสิ่งไหน กับใคร ที่ไหน แต่ทุกอย่างนำความเจ็บปวดและเศร้าใจมาให้ผมนั้นจะไม่ถูกบันทึกลงไปด้วย เพราะผมคิดว่าเมื่อวันใดที่เปิดอ่านจะได้มองเห็นอดีตที่ผ่านมาที่ถูกบันทึกไว้เป็นประวัติศาสตร์ของผมนั้นจะได้มีแต่เรื่องที่สวยงามและเรื่องราวของความสุข เพื่อทุกครั้งที่อ่านมัน มันจะช่วยทำให้เกิดรอยยิ้มน้อยใหญ่ปรากฏบนใบหน้า

ผมไม่รู้ว่าคุณเข้าใจประวัติศาสตร์กับอดีตอย่างไร ซึ่งมันก็ไม่สำคัญอะไรมากนักแต่สิ่งสำคัญคือ คุณจะเลือกอะไรไว้ให้ตัวคุณเอง เมื่อคุณมองย้อนกลับไปในอดีตที่ผ่านไป 10 ปี 20 ปี 50 ปี หรือมากกว่านั้น คุณเลือกที่จะเก็บความสุข หรือเลือกที่จะแบกรับความทุกข์ไว้ตามมาหลอกหลอนคุณในกระทั่งวินาทีนี้ ....

มันอยู่ที่คุณจะเลือกบันทึกประวัติศาสตร์ของคุณเองแล้วแหละ !!!

มาม่ะเรามาเริ่มบันทึกประวัติศาสตร์ของตัวเองกัน....???

การเปลี่ยนแปลง

การเปลี่ยนแปลง

คำว่าการเปลี่ยนแปลง คืออะไร ก็คงจะมีหลากหมายคำตอบแล้วแต่การมองของแต่ละคน สำหรับผมคือการทำต่างไปจากเดิม ทว่าการเปลี่ยนแปลงนี้ก็อยู่ที่ท่าทีของแต่ละคนด้วยเช่นกัน โดยปกติการเปลี่ยนแปลงจะเปลี่ยนแปลงให้ดีขึ้น ซึ่งน่าจะเป็นเหตุผลที่ดีของการเปลี่ยนแปลง แต่หลายครั้งและหลายคนการเปลี่ยนนี้อาจจะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ไม่ดีก็เป็นไปได้...

เคยลองถามตัวเองบางไหมว่า อะไรคือสาเหตุที่ตัวฉันลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงตัวเอง ??? เพราะตัวฉันเอง หรือว่าเพราะคนรอบข้าง อาจจะเป็นสังคม สภาพแวดล้อม ธรรมชาติ ซึ่งปัจจัยเหล่านี้ต่างส่งผลไม่มากก็น้อยในการที่ทำให้เราลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงตัวเอง..

แต่ไม่ว่าจะมีเหตุผลใดก็ตามคงไม่สู้ของเหตุของใจที่อยากจะเปลี่ยนแปลง “เหตุผลของความคิดได้เพียงแต่คิด แต่ไม่ได้ลงมือเปลี่ยนแปลง เหตุผลของใจมักจะนำเราให้ลงมือเปลี่ยนแปลงจนเกิดผล” มีคำพูดที่ค้นหูว่า “การเปลี่ยนแปลงอะไรก็ไม่ดีเท่ากับเปลี่ยนแปลงตนเอง” เริ่มจากตัวเองและนำไปสู่สิ่งรอบตัว แต่ทว่าสิ่งนี้กลับเป็นสิ่งที่ยากมากของผู้นำในสมัยนี้ เพราะคนในยุคนี้ชอบจะเปลี่ยนแปลงสิ่งรอบข้างตามแต่ใจตนพอใจ สังคมจึงวุ่นวาย โลกจึงยุ่งเหยิง ปัญหาจึงเกิด ปัญญาจึงดับ เหลือแต่อารมณ์อันร้อนระอุอยู่ในทรวง เพราะต่างคนต่างจะเปลี่ยนปัจจัยภายนอก แทนที่จะเปลี่ยนปัจจัยจากข้างใน นั้นก็คือใจของตนเอง เราไม่ต้องมองไปไหนไกล มองแค่การเมืองในบ้านเราก็เกินพอ เกิดอะไรขึ้นกับการเมืองไทยกับคนไทย คำตอบง่ายๆ เพราะทุกคนอย่างเปลี่ยนแปลง เปลี่ยนอะไรก็ได้ตามใจตนเอง

ถ้าทุกคนเปลี่ยนตนเอง ให้เข้ากับปัจจัยแวดล้อมทุกอย่างคงง่าย ความเข้าใจจึงเกิด ความเอื้ออารีย่อมเบ่งบาน ดังนั้นของให้ทุกคนที่คิดจะเปลี่ยนแปลงคนอื่น จึงหันกลับมามองดูตัวเองว่า เราฉันเองนี้ควรจะเปลี่ยนแปลงอะไรบ้างเพื่อให้สังคมที่ฉันอยู่นั้นดีกว่าที่เป็นอยู่นี้....???

เงื่อนไขของชีวิต........คือ.......

ลมหายใจของชีวิต

เวลาของชีวิต

เงื่อนไขของชีวิตคือ “ลมหายใจ” และ “เวลา”

        ชีวิตบนโลกใบนี้ที่แสนกว้างใหญ่สำหรับหลายๆ คน แต่สำหรับบางคนมันดูเล็กนิดเดียวนั้น ไม่ว่าจะมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น จะดีไม่ดี จะสุขจะทุกข์ จะรวยจะจน จะอยู่คฤหาสจะอยู่ตามข้างถนน ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร แต่ทว่าทุกคนมีเงื่อนไขเดียวกัน คือ “ลมหายใจ” ทุกชีวิตเกิดมาพร้อมกับลมหายใจ เมื่อมีลมหายใจนั้นคือมีชีวิต และก็เช่นกันทุกชีวิตล้วนจะต้องเดินมาหยุดอยู่ต่อหน้าวันที่ลมหายใจค่อยๆ อ่อนแรงลง เบาลง เบาลง และแผ่วเบาลงจนเส้นกราฟที่ครั้งหนึ่งเคยวิ่งขึ้นลงกลับวิ่งเป็นเส้นตรงในแกน Y เคียงคู่ขนานไปกับกาลเวลา และเส้นทางแห่งชีวิตก็หมดลงเช่นกัน และหรือก็คือเงื่อนไขของชีวิตคนเรา

สำหรับผมแล้ว เงื่อนไขเดียวของชีวิตมนุษย์ก็คือ “ลมหายใจ” เมื่อใดที่หมดลมหายใจ นั่นแหละคือเราจบชีวิต ดังนั้นหากว่าเราอยากจะมีชีวิตอยู่เราก็จะต้องหายใจ เมื่อเรายังมีลมหายใจอยู่จงใช้มันให้คุ้มค่า จะได้ไม่ต้องเสียดายเวลาเมื่อเรากำลังจะหมดลมหายใจ

       

         ผมเชื่อว่าหลายๆ ท่านคงอยากจะอยู่กับคนที่เรารักในช่วงลมหายใจสุดท้ายของเขา ได้อยู่ใกล้จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายที่เขาหายใจ แต่สำหรับบางคนอาจจะไม่มีโอกาสเช่นกัน ดังเช่นผม ที่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะรับรู้และเห็นลมหายใจสุดท้ายของมารดา แม้ว่าจะนอนอยู่ข้างๆ กัน มันได้เดินทางมาอย่างเงียบๆ พร้อมกับการจากไปอย่างสงบของมารดาของผม และผมคิดว่ามันใจร้ายอย่างมากที่ไม่ให้ผมได้รับรู้และอยู่ในช่วงลมหายใจสุดท้ายของมารดา ความรู้สึกในวันที่มันเดินเข้ามาหานี้ยังคงอยู่ในความทรงจำขอผมมิเคยรู้ลืมเลือน

แต่ผมคิดว่าความตายพาเราไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ เป็น “กุญแจ” ดอกสำคัญที่ไขประตูบานสุดท้ายเพื่อนำเราให้พบกับสิ่งใหม่ๆ ที่เราไม่เคยพบเจอ

“ยังไม่ถึงเวลา” คำพูดนี้เราได้ยินกันบ่อยๆ ว่ายังไม่ถึงเวลา ต้องรอ รอสักครู่ รอสักชั่วโมง รอสักเดือน รอสักปี และรอแล้วก็รออีก จนสรุปในคำว่า “รอให้ถึงเวลาก่อน”

ผมเชื่อว่าทุกท่านเคยประสบการณ์กับการรอไม่มากก็น้อย บางคนรอด้วยความหวัง บางคนรอด้วยความสุขความยินดี บางคนรอด้วยความเศร้าความเสียใจ บางคนรอด้วยความเบื่อหน่าย

ในตอนที่ผมเป็นเด็กและผมเชื่อว่าคงมีหลายคนๆ เคยคิดแบบผม ว่าเมื่อไหร่เราจะโตสัก เมื่อไหร่เราจะได้เรียนจบ เมื่อไหร่เราจะได้ทำงาน เมื่อไหร่เราจะได้มีรถ มีบ้าน มีเงินเยอะ มีโน้นมีนี่ ทำสิ่งโน้นสิ่งนี้ได้ตามใจเรา

ผมเคยขอรถมอเตอร์ไซต์ จากบิดาของผมตั้งแต่ผมอยู่ ป.4  บิดาของผมท่านก็ใจดีมากและก็รักผมมากเช่นกัน พ่อจึงตอบผมว่า ได้ “แต่ต้องรอให้ถึงเวลาก่อน” (ท่านคงจะเป็นห่วงผมกลัวผมเอาไปชนคนอื่น) เมื่อไหร่โตแล้วจะซื้อให้ กระทั่งทุกวันนี้ผมก็ยังไม่ได้รถมอเตอร์ไซต์จากพ่อเลย  เพราะว่าตั้งแต่ จบ ป.6 ก็อยู่ในบ้านเณรมาตลอด ได้กลับบ้านไม่กี่อาทิตย์ พ่อก็ยังไม่ซื้อให้ บอกว่าไม่จำเป็นอีกแล้ว

และนี่ก็คือเหตุการณ์เล็กๆ เกี่ยวกับเงื่อนไขของชีวิต แท้ที่จริงแล้วมันมีเวลาเข้ามาเกี่ยวข้อง เข้ามามีบทบาทและกำหนดเงื่อนไขต่างๆ ของชีวิตเราด้วย

ดังนั้นสำหรับผม คิดว่าทุกชีวิตมนุษย์มีเงื่อนไขหลักๆ อยู่สองอย่างก็คือ เงื่อนไข “ลมหายใจ” และ “เวลา” ซึ่งจะกำหนดชีวิตมนุษย์ของเรา แม้ว่ามันจะไม่โดยตรงก็ตามที่ แต่มันมีอิทธิพลอย่างมากในการครอบคลุมทุกสิ่งอย่างเงียบๆ 

ภาพแห่ง "ความทรงจำ" มิรู้ลืมเลื่อน

รู้ไหมน้ำนมหยดหนึ่งซึมไหลมา

ต้องใช้น้ำตาหยาดเหงื่อสักเท่าไร

บอกแม่เถอะนะ บอกทุกวัน 

ว่ารักท่านมากมาย

กอดแม่เถอะนะ ให้คุ้นเคย

กอดเลยไม่ต้องอาย...

ก่อนไม่มีแม่ให้กอด

(เพลงก่อนไม่มีแม่ให้กอด)

"แม้ว่าภาพจะเริ่มจืดจาง แต่ความทรงจำยังคงเข้มข้นอยู่เสมอ"

(วันแม่แห่งชาติประจำปีการศึกษา 2541)

               ภาพข้างบนที่ท่านได้เห็นนี้ ผู้หญิงที่หันหน้าให้กล้องข้างเด็กชายตัวน้อยๆ หน้าตาเจียมเจี๋ยมนี้ ก็คือ มารดาของผมและตัวผมเองครับ ภาพนี้ถ่ายเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2541 เวลาประมาณ 10 โมงเช้า วันนั้นเป็นวันที่โรงเรียนศรีหฤทัย ขลุง ได้จัดกิจกรรมวันแม่แห่งชาติ และให้นักเรียนได้มีโอกาสแสดงความรู้คุณต่อแม่ ในบรรยายการที่อบอุ่นและน่าจำจด "แม้ว่าภาพจะเริ่มจืดจาง แต่ความทรงจำยังคงเข้มข้นอยู่เสมอ"

  

             วันเวลาผ่านไปแล้วจากวันนั้นถึงวันนี้สิบห้าปี แต่ทุกครั้งเมื่อผมมองภาพนี้ครั้งใด ใจของผมมันคล้ายกับหวั่นๆ ความรู้สึกครั้งที่เคยเกิดขึ้นในอดีตมันหวนกลับมาอีกครั้งและพร้อมกับความรู้สึกใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นในเวลา ณ ปัจจุบัน ความรู้สึกในอดีตครั้งนั้นผมยังจำได้ดีและมิรู้ลืมเลื่อนเลยว่า ครั้งนั้นผมมีความสุขใจ ดีใจ ตื้นตันใจ ประทับใจมากทั้งใด

             ผมจำได้ว่าคุณครูที่โรงเรียนให้นักเรียนไปถามมารดาของตนเองว่าจะมาร่วมงานวันแม่รึเปล่าเพื่อจะได้จัดเตรียมที่ไว้ให้กับผู้ปกครองที่จะมาร่วมงาน ผมก็ถามแม่ของผมตามที่คุณครูได้บอก ท่านตอบผมว่า "แม่คงจะไม่ได้ไป" เพราะว่า "แม่ไม่ค่อยสบาย" ช่วงนั้นเป็นช่วงที่แม่ของผมเริ่มป่วยหนักด้วยโรคมะเร็ง เมื่อผมได้ฟังคำตอบจากแม่ แน่นอนว่าผมอยากจะให้แม่ไปร่วมในงานวันนั้นอย่างมาก ผมก็รู้สึกผิดหวังเล็กๆ แต่ผมก็เข้าใจแม่เป็นอย่างดีว่าท่านไม่สบายดีๆ และไม่ได้โกรธหรือโมโห และไม่เสียใจกับการที่แม่ไม่ได้ไปร่วม เพราะรู้ว่าท่านอยากจะไปจริงแต่ว่าท่านไม่สบาย ผมจึงคิดว่าจะกลับมาไหว้ท่านที่บ้านก็ได้ ไม่ว่าจะไหว้แม่ที่ไหนก็ได้กราบแม่และแสดงความรักแต่แม่ได้เหมือนกัน

            เวลาวันผ่านไป วันที่ 11 สิงหาคม ก็มาถึง ตอนเช้าหลังเคารพธงชาติ คุณครูประจำชั้นแจกดอกมะลิให้คนละดอก เพื่อนของผมต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่ แม่ของเพื่อนผมทุกท่านมาร่วมงานกันหมด เมื่อเพื่อนๆ ถามผมจึงตอบว่า "แม่เราไม่มา" "แม่เราไม่สบาย" เพื่อนๆ ผมจึงชวนให้ไปไหว้แม่ของเขาด้วยกัน ช่วงที่ทุกคนยืนรอแม่ของตนเพื่อนำแม่เข้าไปนั่งในงาน ผมก็ยืนอยู่กับเพื่อนๆ ด้วย ใจหนึ่งก็เหมือนกับว่าจะยืนรอแม่ให้แม่เปลี่ยนใจมา ทั้งที่รู้ว่าจะไม่มาแต่ก็ยืนรอด้วยความหวัง (ลูกทุกคนก็อยากจะให้แม่ของตนมา) ความรู้สึกของผมในตอนนี้มันเหมือนมีอะไรจุกอยู่ที่อก ที่คอ คอแห้งหายใจลำบาก สายตาก็ยังคงกวาดมองไปเรื่อยๆ หาแม่ แม่อยู่ไหน ทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่า "แม่ไม่มา"

          เวลาผ่านไป อีกไม่กี่นาทีพิธีไหว้แม่ก็จะเริ่ม ท่ามกลางบรรดาแม่มากมายที่กำลังเดินเข้ามาร่วมงาน สายตาของผมเหลือบไปเห็นและหยุดอยู่ที่หญิงผู้หนึ่ง ใส่เสื้อสี่ขาวลายลูกไม้แขนกุด กับกระโป่งผ้าไหมสี่เขียวยาวถึงข้อเท้า ใจผมของเต้นแรง พร้อมความงงงวยบวกกับความดีใจอย่างมาก เพราะหญิงผู้นั้นคือแม่ของผมเอง ความปรารถนาของผมที่อยากจะให้แม่มาร่วมงานกลับเป็นความจริง การรอคอยของผมนั้นไม่สูญเปล่า แม่ได้เปลี่ยนใจมาร่วมงาน แม่ได้มาเพื่อผมจริงๆ เพื่อลูกที่แม่รัก

         พิธีการดำเนินไปตามลำดับ จนมาถึงเวลาที่บรรดาลูกจะกราบแม่ของตนพร้อมกับติดดอกมะลิที่หน้าอกของแม่  ไม่นานหลังจากนั้น พิธีกรก็เชิญให้ลูกได้นำดอกมะลิกราบแม่ของตน บทเพลง "แม่" ของเสก โลโซ ก็ดังขึ้น ผมซึ่งนั่งอยู่ข้างแม่ ก็คุกเข่าลงกับพื้น จากนั้นก็บรรจงก้มลงกราบที่ตักของแม่ของสวดกอดแม่ด้วยความรู้สึกตื้นตันใจอย่างมาก มันมีความสุข พร้อมกับติดดอกมะลิให้กับแม่ แน่นอนน้ำตาของผมก็เริ่มไหล ไม่ใช่แค่ผมคนเดียวแต่คนข้างด้วย ในช่วงเวลานั้น เสียงเพลงที่เปิดอยู่กับดังไม่เท่าเสียงร้องไห้ที่ลูกๆ ต่างช่วยกันส่งเสียงคนละนิดละหน่อย ในเวลานั้นผมกอดแม่ไว้แน่แน่นและแม่ก็กอดผมไว้แน่นเช่นเดียวกัน หลังจากที่พิธีการสิ้นสุดลงเราสองคนแม่ลูก ก็ไปกินไอซ์ครีมที่ร้านใกล้ๆ โรงเรียนด้วยกันและก็กลับบ้านด้วยความสุข

        และนี่คือครั้งสุดท้ายที่ผมได้มีโอกาสกราบลงที่ตักของแม่ในวันแม่แห่งชาติ เพราะว่าแม่ได้จากผมไปในเดือนมิถุนายนของปีต่อมา ขอบคุณแม่ที่อย่างน้อยก็ให้ผมได้มีโอกาสกราบแม่ ก่อนที่แม่จะจากผมไปไกลแสนไกล แล้วเราจะพบกันในสวรรค์

        ความรู้สึกของผมวันนั้นในอดีตคือความสุขใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ แต่ในเวลานี้กลับกลายเป็นการถวิลหา เป็นความคิดถึง  เป็นความเศร้าใจราวกับว่ามันขาดบางสิ่งที่สำคัญของชีวิตไป เมื่อวันแม่มาถึงความรู้สึกไม่ดีที่เกิดขึ้นก็คือ "ความอิจฉา"  เมื่อเห็นเพื่อนได้มีโอกาสกราบแม่ กอดแม่ จูบที่แก้มของแม่ ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ทำซะก่อนจะไม่มีวันนั้น เพราะวันนั้นอาจจะอยู่ใกล้แล้วก็ได้

สำหรับทุกท่านล่ะครับ ท่านได้ใช้เวลาอย่างคุ้มค่าแล้วหรือยัง 

ที่จะมอบให้กับผู้เป็นแม่

         
        

ประสบการณ์เกี่ยวกับเวลาของผม

วันเวลาแห่งการแบ่งปัน

               

              ประสบการณ์เกี่ยวกับเวลาของผม หลายท่านบอกว่าหนึ่งสัปดาห์มี 7 วัน แต่สำหรับผมนั้นหนึ่งสัปดาห์มีแค่ 6 วันเท่านั้นครับ ผมขอให้ชื่อว่าวันที่หายไปว่า วันเวลาแห่งการแบ่งปัน ในช่วง 4-5 ที่ผ่านมา ผมอยู่ที่บ้านซาเลเซียนสามพราน ทุกวันอาทิตย์จะต้องมีการจัดกิจกรรมศูนย์เยาวชนให้กับบรรดาเด็กๆ ที่มาเล่นกิจกรรม น้องๆ เหล่านี้มาจากทุกสารทิศในบริเวฟณรอบบ้านเรา อาทิตย์หนึ่งจำนวนของเด็กอย่างน้อยก็อยู่ที่ 60-70 คน แต่อาทิตย์ไหนเยอะหน่อยก็ขยับไปอยู่ที่ 90-100 คน อย่างเช่นในอาทิตย์ที่ผ่านมาเด็มาร่วมเยอะมากประมาณร้อยกว่าคน มีตั้งแต่อนุบาลยังมัธยมปลาย และที่สำคัญคือเด็กๆ ที่มาร่วมกิจกรรมเกือบร้อยเปอร์เซนต์มาด้วยใจอิสระ และอยากมาร่วมกิจกรรมและเล่นกับเพื่อนที่อยู่ในศูนย์เยาวชน 
              

              ศูนย์เยาวชนดอนบอสโก สามพราน เริ่มเปิดต้อนรับน้องๆ ตั้งแต่เวลา 8.30 เป็นต้นไป แต่ก็มีหลายคนที่มาก่อน มานั่งรอเป็นชั่วโมง บางคนมานั่งรอตั้งแต่ 7 โมงบ้าง 8 โมงบ้าง และก็มีบางคนที่มาสายบ้าง เรียกได้ว่ามีทุกรูปแบบ และดังนี้เอง ตั้งแต่ 8.30 น. เป็นต้นไปเวลาที่มี มันไม่ใช่เวลาของผมอีกต่อไปแล้ว แต่มันกลายเป็นของเด็กๆ ที่มาร่วมกิจกรรมในศูนย์เยาวชนของเรา เวลานี้กลายเป็นของพวกเขาด้วยความเต็มใจจากที่ผมได้เลือกที่จะมอบให้กับพวกเขา ดังนั้นผมจึงไม่มีเวลาส่วนตัวอีกต่อไปตั้งแต่เวลาช่วงที่เริ่มกิจกรรมจนถึงปิดศูนย์เยาวชน นี้คือเวลาที่ผมได้มอบให้กับพวกเขาแล้ว เวลาเดินหน้าต่อไปมันทำตามหน้าที่ของมันอย่างดีและซื่อสัตย์ จาก 8.30 เดินไปถึง 10 โมงเช้า เป็นเวลาที่เด็กๆ ที่มาเข้าแถวตามรุ่นของตนเอง ซึ่งประกอบไปด้วยรุ่นจิ๋ว (อนุบาล – ป.1) รุ่นชายเล็ก  รุ่นหญิงเล็ก (ป.2- 4) รุ่นชายกลาง รุ่นหญิงกลาง (ป.5-6) และรุ่นชายใหญ่ รุ่นหญิงใหญ่ (ตั้งแต่มัธยมขึ้นไป) 

               เมื่อเด็กพร้อมกันแล้ว ก็จะเข้าแถวเคารพธงศูนย์เยาวชน ร่วมกันร้องเพลงอยู่ใต้ร่มธง ซึ่เป็นเพลงประจำศูนย์เยาวชนในการเคาธงศูนย์ในตอนเช้า เมื่อธงเคลื่อนสู่ยอดเสาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทุกคนที่สวดอ้อนขอให้แม่พระได้คุ้มครองพวกเขาที่มาเล่นกันในวันนี้ให้ปลอดภัยที่ร่างกายและวิญญาณ จากนั้นจะรับฟังข้อคิดจากผู้อำนวยการศูนย์เยาวชนดอนบอสโก สามพราน (ในปีนี้คือคุณพ่อสุพน์ ริ้วงาม) และเมื่อฟังข้อคิดเด็กจะแยกไปตามรุ่นของตนเองเพื่อเช็คชื่อและทำกิจกรรมในกลุ่มรุ่นของตนโดยมีพี่เลี้ยงประจำรุ่นนำกิจกรรมให้พวกเขาได้เพลินเพลิดไปกับเพื่อนๆ ในรุ่นของตนเอง บ้างก็รุ่นเตะฟุตบอล สำหรับเด็กจิ๋วมักจะชอบการระเบียบสีและเล่นกิจกรรมของเด็กๆ สำหรับผู้ใหญ่ก็มักจะเล่นวอเล่บอล กระโดดยาง หรือสันทนการที่พี่เลี้ยงได้จัดให้ 

               สำหรับผมในปีนี้ผมไม่ได้ลงไปตามรุ่นเพราะผมได้รับมอบหมายให้เป็นรองผู้อำนวยการ ดังนั้นจึงต้องคอยประสานงานกับรุ่นต่างๆ และเป็นผู้นำกิจกรรมทั้งหมดให้สามารถดำเนินตามที่พวกเราได้จัดไว้อย่างดี และเมื่อยาวเข็มนาฬิกามาหยุดอยู่ที่เลข 12 และเข็มสั้นชี้ไปที่เลข 11 อันเป็นเครื่องหมายว่า เด็กทุกคนจะต้องแยกเข้าตามชมรมที่ตนเองได้เลือกไว้ เพื่อฝึกความสามารถพิเศษตามที่ตนชอบ ซึ่งชมรมที่ทางศูนย์ได้จัดไว้ก็มี ชมรมคีย์บอร์ด ชมรมวอล์เล่บอล ชมรมงานประดิษฐ์ ชมรมฟุตบอล และชมรมคอมโบ้ ซึ่งในชมรมสุดท้ายนี้ผมเป็นผู้รับผิดชอบชมรม ในชมรมนี้มีเด็กที่สนใจเข้าร่วมมากและประกอบด้วยเครื่องดนตรีหลายอย่าง ทั้งกลองชุด กีต้าร์ทั้งกีต้าร์โปร่งและกีต้าร์ไฟ โดยมีทั้งกีต้าร์คอร์ด กีต้าร์รีด กีต้าเบส ในปีที่ผ่านๆ บราเดอร์ของเรามีบางคนที่มีความสามารถในด้านดนตรีในเครื่องดนตรีกีต้าร์และกลอง แต่ในปีนี้ในบรรดาบราเดอร์ของเราไม่ค่อยสันทัดในการเล่นกีต้าร์และกลองชุดน้อย ผมจึงรับอาสาที่จะดูแลชมรมนี้ แต่อันที่จริงตัวผมเองก็ไม่ได้มีความสามารถทางเครื่องดนตรีชนิดนี้เลย แต่เมื่อเด็กเข้าชมรมก็เห็นว่ามีเด็กที่มีความสามารถในดนตรีอยู่แล้ว จึงให้สอนน้องๆ หรือคนที่ยังเล่นไม่เป็นในการเล่นกีต้าร์และตีกลองพื้นฐานไปก่อน แต่เด็กทุกคนก็ตั้งใจอย่างดีในการฝึกฝนและคนที่เล่นเป็นอยู่แล้วก็สอนเพื่อนด้วยความยินดี ซึ่งเป็นภาพที่ดีและน่ารักมาก เป็นบรรยากาศของการแบ่งปันซึ่งกันและกันในพระพรที่พระเจ้าทรงมอบให้ ครับและหลังจากเข้าชมรมจึงถึงเที่ยงแล้ว 
             
              ทุกคนที่มาร่วมกันที่โรงประชุมเข้าแถวตามรุ่นของตนเองอีกครั้ง เพื่อจะรับประทานอาหารเที่ยง เด็กที่นี่ก่อนจะทานอาหารก็จะต้องสวดก่อนทานอาหารด้วยนะครับแม้ว่าเด็ก 99เกือบ 100 % จะไม่ใช่คาทอลิก แต่ทุกก็สวดบทวันทามารีด้วยเสียงดังฟังชัดและขึ้นใจไปแล้วสำหรับคนที่มาร่วมกิจกรรมบ่อยๆ  และเด็กก็ทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยจากฝีมือแม่ครัวของเรา เด็กต้องจ่ายตังค่าข้าวนะครับ ไม่ได้ฟรีทุกครั้งไป โดยเด็กรุ่นเล็กก็จะต้องจ่ายตังค่าข้าว 5 บาท ส่วนเด็กที่โตขึ้นหน่อยก็จ่าย 10 บาท บางคนก็ไม่มีเงินศูนย์ฯ ก็ไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำถึงกับไม่ให้ทานข้าว ก็ให้ทานฟรีนะครับ แต่ก็จะต้องสังเกตดูด้วยว่าโมเมมารึป่าว และในโอกาสพิเศษของทางศูนย์หรือวันสำคัญของชาติและศาสนา ทางศูนย์ก็จะเลี้ยงข้าวฟรี พร้อมไอซ์ครีมอร่อยๆ ให้เย็นคลายร้อน ซึ่งโอกาสพิเศษก็มีบ่อยซะเหลือเกินครับ (และท่านใดอยากทำบุญจะเลี้ยงอาหารกลางวันน้องๆ ก็ได้นะครับ) เมื่อทานอาหารเที่ยงเสร็จแล้ว น้องๆ ก็จะนำจานอาหารที่ตนเองทานไปล้างด้วยตัวเองเด็กก็มักไปเลี้ยงเป็นกลุ่มๆ ล้างไปเล่นไปอย่างสนุกสนานตามสไตล์ของเด็กๆ อ่ะครับ และพวกเขาก็มีเวลาในการพักผ่อนหย่อนใจ เล่นในสิ่งที่ตนเองชอบสนใจ ทั้งคอมพิวเตอร์ เกมส์ อินเตอร์เน็ต ฟุตบอล บาส โต๊ะโกลด์ สนุกเกอร์ แบทมินตัน ปิงปองและอื่นๆ เวลา

             บ่ายสองโมง เด็กจะร่วมกันอีกครั้งที่โรงประชุมเพื่อฟังประชาสัมพันธ์จากตัวผมเองว่าวันนี้จะมีกิจกรรมอะไรต่อไปให้เด็กทำกัน ซึ่งโดยส่วนใหญ่แล้วก็จะจัดกิจกรรมร่วมกันในโรงประชุมเป็นสันทนาการบ้าง เกมส์บ้าง แต่ในบางสัปดาห์ก็จะเป็นการแยกย้ายไปเล่นตามรุ่นของตนเองแล้วแต่สถานการณ์ครับ ในสัปดาห์ที่ฝนตกเด็กจะชมภาพย์ยนตร์และเล่นอะไรที่อยู่ในโรงประชุมครับ และในโอกาสพิเศษ เด็กแต่ละรุ่นก็จะซ้อมการแสดงในรุ่นของตนเองเพื่อขึ้นแสดงบนเวทีอย่างเช่นในโอกาสวันแม่และวันพ่อ โอกาสวันคริสต์มาส โอกาสวันเด็ก และโอกาสพิเศษอื่นๆ อีกด้วยครับ ประมาณ 3 โมงครึ่ง เด็กจะแยกเข้าในรุ่นของตนเองอีกครั้งเพื่อเช็คชื่อเอาคะแนนครับ 

            คะแนนนี้มีความสำคัญอย่างไงกลับเด็กศูนย์ฯ ใช่ความคะแนนหมายถึงการที่พวกเขาซึ่งมาศูนย์และสะสมคะแนนมากๆ เพื่อเอาไว้สำหรับนำไปยื่นให้พี่เลี้ยงในโอกาสคริสต์มาสและวันเด็กในการรับใบสอยดาว หรือบัตรเล่นเกมส์ ยิ่งมีคะแนนมากก็ยิ่งได้ใบสอยดาวและบัตร์เล่นเกมส์มาก และประการที่สำคัญนี้ ผู้ที่มีคะแนนมากจะมีสิทธิ์ในการไปเที่ยวประจำปีของศูนย์เยาวชนครับ ดังนั้นเด็กๆ หลายคนจึงพยายามมาศูนย์เป็นประจำและทำตัวดีๆ เพื่อจะได้คะแนนจากพี่เลี้ยงเยอะๆ ครับ 

           เมื่อเช็คชื่อรับคะแนนเสร็จแล้วก็กลับมาเข้าแถวร่วมกันในโรงประชุมอีกครั้งเพื่อรับฟังโอวาทก่อนปิดศูนย์ฯ จากบรรดาพี่เลี้ยงซึ่งจะผลัดเปลี่ยนกันไปแบ่งปันข้อคิดให้กับน้องๆ จากนั้นกิจกรรมสุดท้ายของวันก็คือการเข้าแถวเคารพธงศูนย์เอาธงลงโดยการร้องบทเพลง ดุจเสียงวาจา และหลังจากนั้นเด็กจะรับอาหารว่างซึ่งเป็นขนมปังที่ทำโดยมาเซ่อร์คาเมลไลท์ รสชาติอร่อยอย่าบอกใครเลยล่ะครับ และแล้วก็เป็นอันว่าศูนย์เยาวชนในวันนี้สุดสมบูรณ์แล้ว เด็กจากสวัสดีกล่าวกันพี่เลี้ยงและเพื่อน ด้วยคำว่า “อาทิตย์หน้าเจอกันใหม่” 

และนี่คือประสบการณ์เกี่ยวกับเวลาของผม เป็นวันเวลาแห่งการแบ่งปัน สิ่งดีๆ ให้แก่กันและกันตามที่พระเจ้าทรงมอบให้ ด้วยความสุข ด้วยเสียงหัวเราะและร้อยยิ้มครับ ดังนั้น หนึ่งสัปดาห์ของผมจึงไม่เท่ากับคนอื่น มันมีแค่ 6 วัน เพราะวันที่เจ็ดเป็นวันที่ผมใช้สำหรับเยาวชน แม้ว่าจะเป็นวันพระ ที่ห้ามทำงาน แต่สำหรับผมเราไม่ได้ทำงานแต่เรากำลังแบ่งปันความรักของพระไปสู่เยาวชน